Trudności z dokładnym zdefiniowaniem i określeniem istoty sponsoringu mają swoje źródła w samej jego genezie oraz jego pojęciowej pojemności. Sponsoring, jako specyficzna forma komunikacji pomiędzy sponsorem a klientami (sponsor nie komunikuje się bezpośrednio z odbiorcą ale za pośrednictwem sponsorowanej osoby, wydarzenia), jest wytworem praktyki obrotu handlowego szukającej różnych środków zamanifestowania i wzmocnienia marki przedsiębiorstwa.
Na gruncie polskim sponsoring jest dodatkowo nową instytucją (jego pierwowzorem był mecenat mający wielowiekową tradycję). Pojawił się wraz ze zmianą systemu gospodarczego i rozpoczęciem przemian wolnorynkowych. Jego początkową formą był sponsoring telewizyjny. Atrakcyjność sponsoringu polega w głównej mierze na tym, że stanowi on alternatywną formę dotarcia do klientów, zwłaszcza w promocji firm z segmentu farmaceutycznego, tytoniowego, alkoholowego dla których reklamy ustawodawca wprowadził szereg obostrzeń i zakazów. Z drugiej strony stanowi dodatkowe źródło wsparcia finansowego dla instytucji z dziedziny sztuki.
Upraszczając, istota sponsoringu opiera się na stworzeniu u odbiorcy skojarzenia pomiędzy osobą, wydarzeniem, instytucją będącą przedmiotem sponsorowania, a wizerunkiem sponsora. Efektem takiego transferu wizerunku jest przypisanie sponsorowi cech i charakterystyk zwyczajowo kojarzonych z sponsorowanym podmiotem, które stanowią wymierną wartość marketingową dla sponsora np. dzięki zwiększeniu świadomości marki wśród klientów lub stworzeniu atrakcyjnego wizerunku przedsiębiorstwa.
Warto podkreślić znaczenie sponsoringu przy wspieraniu wydarzeń kulturalnych i społecznych związanych zwłaszcza z kulturą wysoką. Sponsorzy uzyskują możliwość ukształtowania wizerunku swojej marki jako poważnej i ekskluzywnej oraz budowania go jako kojarzącego się z takimi przymiotami jak: elitarny, zamożny, tradycyjny, prestiżowy. Profil przedsiębiorstwa determinuje więc wybór dziedziny, którą chce on sponsorować.